11667476_468679829973264_6164165421242843979_n_1202x80011667476_468679829973264_6164165421242843979_n_1202x800

mezundansmezundans

20160119_140230_1280x720_640x36020160119_140230_1280x720_640x360

11205600_446654128842501_7559959132206971111_n_1178x800_1178x800_640x43511205600_446654128842501_7559959132206971111_n_1178x800_1178x800_640x435

11208637_468678943306686_5492715869282205186_n_1202x800_640x42611208637_468678943306686_5492715869282205186_n_1202x800_640x426

11208637_468678943306686_5492715869282205186_n_1202x800_640x42611208637_468678943306686_5492715869282205186_n_1202x800_640x426

11041641_446652725509308_7407158554319551072_n_640x45711041641_446652725509308_7407158554319551072_n_640x457

1111

DSC_0739_800x531DSC_0739_800x531

1313

11392904_454401354734445_7317629938703066259_n_1067x800_640x48011392904_454401354734445_7317629938703066259_n_1067x800_640x480

11665588_468678073306773_7890433442553466463_n_640x42611665588_468678073306773_7890433442553466463_n_640x426

1414

ÖFKE

Öfke, insanın doğasında var olan duygulardandır. Kişinin çevresinde olup biten olaylara ya da kendisine yönelik her türlü tehtide karşı gösterdiği bir savunma düzeneğidir. Bebeklikten itibaren var olan öfke duygusunun ilk dışa vurum şekli ‘kriz şeklinde’ ağlamalardır. Yaş ilerledikçe bireyin öfkesini dışa vurma şekilleri de değişiklik gösterir. Ruhsal yapıda var olan bu duygu çocukluktan bu yana kendini dış tehlikelere karşı savunma biçiminde gösterebilir. Ancak ihtiyaçlar doyurulmadığın da giderek öğrenilmiş bir davranış halini alır.

Her çocuk kızar, ağlar, bağırır, sesini yükseltir, kendini yere atar ve küçük krizler geçirebilir. Bunlar genellikle engellendiğinde, istediği olmadığında ya da hoşuna gitmeyen bir durumla karşılaştığında ortaya çıkabilir. Burada önemli olan ailenin bu krizi yönetme biçimi ve durum karşısında sergilediği tutumdur. İnsanlara fiziksel şiddetin (dövme, vurma, itme), eşyalara zarar verme (kırma, dökme, parçalama) ve kendine zarar verici davranışların sergilenmesi öfkenin dışa vurumu anlamına gelir. Bunlar ciddiye alınması ve altında yatan nedenin mutlaka araştırılması gereken davranışlardır. Özellikle kalabalık ortamlarda çocuk başkalarının yanında öfkelendiğinde ailenin çabası pes edip, çocuğun isteğini yerine getirmekle sonuçlanır. Çocuk böylece ikincil kazanç elde ederek, isteklerin yerine gelmesi ve engellerin ortadan kalkması için bu nöbetleri, öğrenilmiş bir davranış olarak sergilemeye devam eder. Öfkenin altında yatan nedenler neler olabilir?

Anne baba çatışması ve ebeveynler arasında tutum farklılığı olan çocuklar, riskli gurubu oluştururlar.

Yaşıtları arasında kabul görmeyen ve ailesi tarafından ihmal edilen çocuklarda bu risk içinde yer alır.

Sürekli kıyaslanan ve bu kıyaslamanın yarış haline gelmesi çocukları aileye ve çevresine karşı öfkeye itebilir. Aşırı kontrolcü, çocuğun isteklerini ve duygularını göz ardı eden ailelerde, çocuğun öfke duyması kaçınılmazdır. Bu kriz anlarında anne ve babaların tutumu ne olmalıdır?

Öfkeye, öfkeyle karşılık verilmemeli öncelikle anne ve baba sakin olmalıdır.

Kriz anlarında, çocukla inatlaşmak yerine onların duyguları anlamaya çalışılmalıdır. Konuşmalarınız emredici değil, yumuşak, sakin ve net bir ses tonuyla olmalıdır.

Öfke nöbetinde buna sebep olabilecek durumları saptamaya çalışılmalıdır. Ancak sorunu çocuk, sakinleştikten sonra konuşmalı, anne baba ve çocuk hep birlikte çözüm yolları üretmeye çalışmalıdır. Böylece çocuğunuza onunda fikirlerinin önemli olduğu ve yalnız olmadığı mesajını verirsiniz. Kendini nasıl daha iyi ifade edeceğini ve makul isteklerini yerine getirilmesinin böylece mümkün olabileceği anlatılmalıdır. Çocuğunuzun sizin için değerli ve önemli olduğu söylenmelidir.

Unutmayalım… Çocuğun öfkesi saygısızlık olarak adlandırılıp, cezayla karşılık verilirse, öfkesi düşmanlığa dönüşebilir.

Sevgiyle kalın…